Και τώρα;

Δεν ξέρω πως να αρχίσω…
Όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο μετά τη λιποθυμία μου από τα χάπια ήμουν σε ένα ιατρείο στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Εκεί ήταν ένας γιατρός, ο οποίος όσο συνερχόμουν μιλούσε έντονα στο τηλέφωνο. Όλο αυτό το θυμάμαι σαν μια βαβούρα μέσα στο κεφάλι μου. Προσπαθούσα να καταλάβω που είμαι, γιατί είμαι εκεί που είμαι, τι έγινε, τι έπαθα, ποιος είναι αυτός που μιλάει και αν φοράω ρούχα.
Κουνήθηκα λίγο. Για να καταλάβω αν έχω τον έλεγχο των άκρων μου και να αποκλείσω την πιθανότητα ατυχήματος με το αυτοκίνητο. Είπαμε δεν θυμόμουν τίποτα απολύτως. Ακόμη και ότι δεν οδηγώ (!)
Τότε ήταν που ήρθε από πάνω μου αυτή ο γιατρός που τόση ώρα φώναζε στο τηλέφωνο. «Σου κάναμε ένα καρδιογράφημα. Δεν μου λες, έχεις κάτι με την καρδιά σου;»
«Ναι, WPW»
«Άρα, πρόκειται για ένα γνωστό Wolf-Parkinson-White, λοιπόν. Για πες μου λίγο τι συνέβη. Πήρες χάπια μου είπε η φίλη σου;»
Το κούνημα του κεφαλιού μου δήλωνε κατάφαση και ο γιατρός με τα rayban γυαλιά μυωπίας, όμοια με τα δικά μου, άρχισε να με ρωτάει τι έφαγα την προηγούμενη μέρα και τι είδους άσκηση έκανα. Είχα φάει 580 θερμίδες και είχα τρέξει 21 γύρους στο στάδιο. Η ανησυχία του ήταν εμφανής, πλέον. Μόλις το είπα το μετάνιωσα. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην πω τίποτα σε κανέναν για όλο αυτό. Αλλά κάπου είχα ακούσει το γνωστό «στον γιατρό και στον δικηγόρο…» και λέω ντέφι να γίνει, ας το πω. Επικαλέστηκα ιατρικό απόρρητο και ζήτησα να μην αναφέρει τίποτα από όλα αυτά στη φίλη μου. Ήταν συνεργάσιμος. Με πληροφόρησε ότι έπρεπε να νοσηλευτώ. Αρνήθηκα. Υπέγραψα και έφυγα.
Εκείνη την ώρα τίποτα άλλο δεν περνούσε από το μυαλό μου πέρα από το αίσθημα επικείμενου θανάτου. Όταν το θέμα είναι καρδιολογικό η ανησυχία μεγαλώνει.
Από μικρή μου είπαν ότι γεννήθηκα με ένα λαθάκι στο ηλεκτραγωγό σύστημα της καρδιάς. Κανένα πρόβλημα, όμως, δεν μου είχε δημιουργήσει στην καθημερινότητά μου. Αυτό μέχρι τον περασμένο Μάιο. Τα χάπια επηρέασαν τη λειτουργία της καρδιάς και μου δημιούργησαν ταχυκαρδία. Έπειτα συνέχισα να παίρνω τα χάπια. Ακολούθησαν κι άλλα επεισόδια ταχυκαρδίας και λιποθυμικά ανεξάρτητα από τη λήψη των χαπιών αυτών. Σε μια επίσκεψή μου σε έναν καρδιολόγο μου είπε χαρακτηριστικά «θα καταλήξεις πριν το καταλάβεις». Με άγχωσε όσο να πεις.
Τώρα έχω πετάξει πλέον το υπόλοιπο κουτί με τα χάπια, ψάχνω καρδιολόγους και αρρυθμιολόγους και κάνω εξετάσεις. Μάλλον θα κάνω και αυτό το ablation να τελειώνουμε πια.

Αλλάζοντας θέμα, δεν ξέρω πως, πότε και γιατί άρχισα να σκέφτομαι με διαφορετικό τρόπο αυτόν τον ειδικευόμενο γιατρό. Ίσως την επόμενη μέρα. Τον σκεφτόμουν τόσο έντονα. Συνεχώς. Αδιαλείπτως. Τις καθημερινές περίμενα να τον δω στην κλινική που ειδικευόταν.
Είναι περίεργο, αλλά είχα την εντύπωση ότι με ντρέπονταν και αυτός όσο και εγώ. Μέσα από μικρές κινήσεις και βλέμματα μου ήταν εμφανές. Ήταν αρκετά αυτά που συνέβαιναν καθημερινά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα πρωί, όπου καθώς περπατούσα στο διάδρομο του νοσοκομείου θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει το βιβλίο μου στο θάλαμο των ασθενών. Έτσι γύρισα απότομα για να πάω να το πάρω. Πίσω μου περπατούσε αυτός σε απόσταση αναπνοής. Και έπεσα πάνω του. Στο μυαλό μου όλο αυτό μιμείται κινηματογραφική σκηνή. Εγώ τον ντρεπόμουν επειδή μου άρεσε πολύ. Αυτός γιατί;

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s