Εξομολόγηση στιγμής

Σήμερα είναι Κυριακή. Η δεύτερη μέρα του σαββατοκύριακου. Η δεύτερη μέρα εργασίας στο beach bar για αυτή την εβδομάδα. Τις καθημερινές δουλεύω στην εταιρεία και τα σαββατοκύριακα στο beach bar. Ατελείωτα τα ρημάδια. Όση δουλειά και να έχω στο ιατρείο της εταιρείας, πιστεύω ότι πάντα θα απολαμβάνω κάθε ώρα εργασίας εκεί. Την Παρασκευή που μας πέρασε ο διευθυντής προσωπικού μου είπε ότι είμαι «άψογη». Αυτό το σχόλιο, πιστεύω, δύσκολα θα το ξεχάσω.
Αν και Κυριακή σήμερα το beach bar δεν είχε πολύ δουλειά. Μάλλον θα έφταιγε ο βροχερός καιρός. Καθώς μαζεύαμε τα άπλυτα ποτήρια μαζί με τη Μαρία -την άλλη κοπέλα που δουλεύουμε μαζί- η συζήτηση πήγε στην κοινή μας γιορτή που είναι αισίως την Πέμπτη. Η μητέρα της την ρώτησε τι είναι αυτό που θα ήθελε να της πάρει για δώρο. Η Μαρία απάντησε μια δουλειά για το χειμώνα. Η μητέρα της την ξαναρώτησε τι είναι αυτό που θέλει και δεν μπορεί να αγοράσει. Τότε η Μαρία απάντησε «αγάπη από τη μητέρα μου». Συγκινήθηκα.
Η γονείς της Μαρίας είναι σε διάσταση. Η Μαρία έχει πολλά παράπονα από τον πατέρα της. Είναι εξαφανισμένος. Μέσα από μισόλογα κατάλαβα ότι τα παράπονα δε σταματούν στον πατέρα της. Επεκτείνονται και στη μητέρα της. Ανέφερε ότι έχει κάνει λάθη στο παρελθόν που τα ακριβά δώρα δεν βοηθούν να ξεχαστούν. Η συζήτηση έμεινε εκεί. Ένας πελάτης φώναζε για παραγγελία.

Η συζήτηση αυτή με ώθησε να σκεφτώ για εκατομμυριοστή φορά πόσο ευγνώμων είμαι για την οικογένεια στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Μια υγιέστατη οικογένεια. Χωρίς φωνές. Χωρίς διαμάχες. Χωρίς διαφορές. Χωρίς καυγάδες. Μόνο με αγάπη, διάλογο και ανιδιοτέλεια. Η μητέρα μου μας φροντίζει συνεχώς. Ο πατέρας μου.. Τι μπορώ να πω που να περιγράφει επαρκώς τον  πατέρα μου. Με τα αδέλφια μου δεν μαλώνουμε σχεδόν ποτέ. Η αδελφή μου δεκαοχτώ, ο αδελφός μου δέκα. Είναι υπέροχοι και πανέξυπνοι και οι δύο! Δεν μου έμοιασαν καθόλου! Ευτυχώς! Οι τρεις μας κάνουμε τα καλύτερα πάρτι!
Μέχρι πριν δύο χρόνια νόμιζα ότι οι ίδιες συνθήκες επικρατούν σε κάθε οικογένεια. Ήταν δεδομένο για μένα. Έπρεπε να πάω φοιτήτρια, να γνωρίσω τις δύο φίλες μου για να πληροφορηθώ από εκείνες τα εν οίκω τους για να πέσω από τα σύννεφα.
Στην οικογένειά μου αρχές όπως «μην κάνεις στον άλλον ότι δεν θέλεις να κάνει ο άλλος σε σένα» και «ποτέ μην καταδεχτείς να πάρεις ξένο πράγμα χωρίς να ρωτήσεις πρώτα» και «ποτέ μη θελήσεις το κακό του πλησίον σου» ήταν διδαχές καθημερινές.
Κάθε φορά που συναντώ έναν άνθρωπο δύστροπο και κακό αναρωτιέμαι αν είναι λάθος των γονιών του η του ίδιου. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς μεγαλώνουν παιδιά που γίνονται αλαζόνες ενήλικες, αποτέλεσμα της υπερβολικής τους αγάπης.
Δυστυχώς τα παιδιά δεν έρχονται έχοντας τις οδηγίες χρήσεως ανά χείρας και οι γονείς δεν εκπαιδεύτηκαν από κανέναν για να λάβουν την ιδιότητά τους αυτή. Έτσι, τα λάθη δε σπανίζουν. Θα έπρεπε, όμως, τα λάθη να είναι οι δάσκαλοί μας και να μας διδάσκουν. Να μαθαίνουμε και να μην τα επαναλαμβάνουμε. Γιατί το να πέφτει κάποιος στο ίδιο λάθος δύο φορές δεν είναι γνώρισμα του σοφού ανθρώπου (το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού).

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s