Bulirexia

Ana. Mia.  Δύο μικρά γλυκά γυναικεία ονόματα. Κρυπτογραφημένα να ταιριάζουν απόλυτα στον τίτλο. Χαρίζεις στις κατάρες από ένα όμορφο όνομα. Αλλά εκείνες δεν θα σου χαρίσουν ποτέ την ομορφιά που με τόση μανία αποζητάς.
Δύο κορίτσια. Δύο διαφορετικές εξομολογήσεις. Ίσως, μάλλον, όχι τόσο διαφορετικές.

ΑΝΑ
Σήμερα μέτρησα μέχρι τις εκατόν είκοσι. Δεν έπρεπε να τις ξεπεράσω. Μέτρησα και τα κόκαλα στα πλευρά μου σκύβοντας από τις αντίστοιχες μεριές. Ρούφηξα το στομάχι μου μέχρι να αγγίξει ο αφαλός την πλάτη. Και τύλιξα ενώνοντας τους μέσους και τους αντίχειρες γύρω από τον μηρό μου. Τα παγάκια τα ένοιωθα να λιώνουν μέσα στο στόμα μου και να μουδιάζουν την γλώσσα και τα δόντια. Έγλυφα. Έγλυφα. Έγλυφα μέχρι να γίνουν γυαλιστερά μικρά βοτσαλάκια που κολυμπάνε στο σάλιο. Χωράω μέσα από μία κλειδαρότρυπα. Με αγκαλιάζω και τα χέρια μου ενώνονται και αγγίζουν ολόκληρες τις ωμοπλάτες μου. Χτυπάω το στομάχι μου με σφιγμένη την παλάμη μήπως και σταματήσει να κάνει εκείνους τους ενοχλητικούς θορύβους. Δαγκώνω στην αρχή δισταχτικά μια μαστίχα. Την μασουλάω μέχρι όλη η υποτυπώδης ζάχαρη της να χαθεί βαθιά μέσα στον οισοφάγο μου. Η γλύκα της με ζαλίζει. Και ύστερα οι τύψεις με κατακλύζουν. Την φτύνω με μίσος Τη θάβω στο χώμα μήπως και την κάνω να μην αναπνέει πια. Λες και έχει από μόνη της ζωή. Και μου φωνάζει καθώς το οξυγόνο τελειώνει μέσα από το λαστιχένιο σώμα της. Κύλισε και αυτή η μέρα με βλέμματα ανησυχητικά, παρακλητικά φοβισμένα. Με βλέμματα απορίας και αμφισβήτησης. Δεν τους καταλαβαίνω. Ακόμα και ο μπαμπάς μου μού εξομολογήθηκε πως δεν θέλει να βγαίνει μαζί μου πια έξω βόλτα γιατί όλο ακούει παράπονα και κουτσομπολιά από άλλους και ντρέπεται. Νιώθει πως όλοι τον κατηγορούν. Αλλά και ποιοι είναι οι άλλοι; Και γιατί έχουν το δικαίωμα να με κρίνουν; Κρυώνω. Κρυώνω πολύ. Φοράω μια και δυο μπλούζες. Τη μία πάνω από την άλλη. Και κυνηγάω με μανία μια θέση στο πιο ζεστό σημείο της αίθουσας πάνω από το καλοριφέρ στην σχολή μου που είναι τόσο μα τόσο παγωμένη και γεμάτη υγρασία. Τις πατούσες μου δεν τις νοιώθω πια. Τυλίγω την ζακετούλα μου από το μπαλέτο γύρω μου και γίνομαι μία μικρή μάζα και κάθομαι στο πίσω μέρος του λεωφορείου που θα με πάει στο σπίτι μου. Τα μαλλιά μου μαζεμένα σε έναν μπαλετικό κότσο. Και σφίγγω στο στήθος μου την ροζ μου τσάντα. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Το πρόσωπο μου αντικατοπτρίζεται στο γεμάτο σκόνη και βρωμιά τζάμι. Και αλλοιώνει ακόμα πιο πολύ την εικόνα μου. Πόσο μισώ τους καθρέφτες. Πόσο μα πόσο τους μισώ. Θέλω να είμαι μόνη μου. Έτσι κι αλλιώς, τα μάτια των άλλων γίνονται και αυτά καθρέφτες. Και οι λέξεις τους -ακόμα χειρότερα- γίνονται το μαχαίρι που τόσες πολλές φορές εγώ προσπάθησα να αποφύγω. Μέσα στο σκοτάδι χορεύω στο δωμάτιο μου. Και φαντάζομαι πως είμαι νεράιδα και μπορώ και πετάω πάνω από τις θάλασσες και βλέπω όλη την ομορφιά του κόσμου. Γιατί αυτήν θέλω. Αυτήν χρειάζομαι. Όλη την ομορφιά του κόσμου. Εκείνος μου είχε πει πως γι’αυτόν εγώ είμαι όλη η ομορφιά του κόσμου. Θυμάμαι χαμογέλασα στις λέξεις του..Η καρδιά μου χτύπησε τόσο γρήγορα. Ομορφιά. Γυαλί που σπάζει. Ο χρόνος περνάει. Περνάει. Και εγώ όλο και μικραίνω. Μικραίνω. Στο τέλος, θα χωράω στην χουφτίτσα μου. Θα με αγγίζω απαλά μην τυχόν και σπάσω και θα με χαιδεύω όλη την νύχτα με τρυφερότητα…Και θα νιώσω γαλήνη. Μακάρι να νιώσω γαλήνη…Γαλήνη…Τι όμορφη…τι μελιστάλαχτη λέξη..Με νανουρίζω γλυκά και μου τραγουδάω τραγούδια. Όνειρα γλυκά μικρούλα. Κοιμήσου.. Γίνομαι μικρή μπαλίτσα. Παίρνω αγκαλιά τα γόνατα μου. Χαϊδεύω τα κόκαλα μου και τα βλέφαρα μου κλείνουν με γαλήνη…
ΜΙΑ
Αλίμονο. Το στόμα μου έχει στεγνώσει. Ανοίγω το ψυγείο. Η δροσιά που απελευθερώνεται αγγίζει το γυμνό μου δέρμα και το κίτρινο φως που αναδύεται από τα ράφια μου τυφλώνει τα μάτια. Τα δάχτυλα μου τρέμουν καθώς παίρνουν το κουτί με το γάλα, δύο φρούτα, ψωμάκια του τοστ και τα μακαρόνια που έμειναν από το μεσημέρι. Τα καταβροχθίζω με μανία χωρίς να κρατάω μια συγκεκριμένη σειρά. Ύστερα τα μπισκότα που βρήκα αριστερά από τα πλυμένα πιάτα, το χυμό κάτω από τον νεροχύτη, τη σοκολάτα και τα αμυγδαλωτά., δύο κομμάτια κασέρι μαζί με μισοσπασμένα κριτσίνια. Πίνω συγχρόνως και νερό. Πολύ νερό. Στην συνέχεια, βρήκα μια κονσέρβα με φασόλια, λίγο γιαούρτι και και ένα κουπάκι με κεράσια. Πίνω και άλλο χυμό. Έμεινε και λίγη τούρτα από τα γενέθλια της μαμάς και λίγα κρουασάν. Συνεχίζω με τις φρυγανιές πασαλειμμένες άγαρμπα με βούτυρο και σαλάμι. Τα δόντια πετσοκόβουν τα στρώματα φαγητού..Τα χείλη ματώνουν, γιατί από την μανία το πιρούνι με τρύπησε. Ο λαιμός καταπίνει αμάσητες τις μπουκιές. Μπουκώνομαι. Μπουκώνομαι. Μπουκώνομαι. Με γεμίζω αφού θα με αδειάσω αργότερα. Κι άλλο νερό, κι άλλο νερό. Τρέχω στην τουαλέτα. Η λεκάνη μυρίζει ακόμη τόσο άσχημα. Δεν πάει μία ώρα από την τελευταία φορά που ούρλιαξα σε εκείνη όλο μου το μίσος και την απέχθεια που έχω για μένα. Σκύβω, την αγκαλιάζω σαν τελετουργικό και χώνω δύο δάχτυλα μέσα στο στόμα πιέζοντας την γλώσσα. Βγάζω τα πάντα. Έτσι κι αλλιώς, δεν έχω πια ψυχή. Το μόνο που θέλω είναι να αδειάζω. Με κοιτάζω ύστερα στον καθρέφτη καθώς πλένω ένα εξαθλιωμένο πρόσωπο με δύο κατακόκκινα βρεγμένα μάτια, με ένα ματωμένο στόμα και δόντια σάπια. Κοιτάζω στον βυθό της λεκάνης όλη την σαπίλα που εγώ αγκάλιασα τόσο ευλαβικά βλέποντας και κομμάτια αίματος. Τραβάω το καζανάκι και όλα αυτά που κατασπάραξα μισή ώρα πιο πριν χάνονται στις σωληνώσεις. Φαντάζομαι κάπου σε αυτές εγκλωβισμένη μπορεί να είναι και η ψυχή μου. Ελπίζω να δραπετεύσει έξω από τις αποχετεύσεις κάποτε και να βρει επιτέλους την γαλήνη της. Πλένω ξανά το πρόσωπο μου. Φοράω ένα σπαστό μεταφερόμενο χαμόγελο πως όλα είναι μια χαρά και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου. Θα πάρω 12 χάπια αυτήν την φορά και από αύριο το υπόσχομαι θα αλλάξω. Ναι, θα αλλάξω. Δεν θα το κάνω ποτέ μου ξανά αυτό. Πριν προλάβω να σκεφτώ κάτι άλλο τα βλέφαρα μου ήδη έχουν κλείσει και η καρδιά μου πιο κουρασμένη από ποτέ.. απλά σταμάτησε να χτυπάει.
Ana. Mia. Χαρίζεις στις κατάρες από ένα όμορφο όνομα. Αλλά εκείνες δεν θα σου χαρίσουν ποτέ την ομορφιά που με τόση μανία αποζήτησες.
Γιατί τελικά μόνο ένα όνομα θα έπρεπε να έχουν.
Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s