Aγαπημένοι περαστικοί

Συνηθίζω να δένομαι με ανθρώπους και καταστάσεις. Είναι από τα μειονεκτήματά μου αυτό. Γνωρίζω κάποιον και μετά μου είναι δύσκολο όταν ξέρω ότι δεν θα τον δω ξανά. Μη με ρωτάτε αν έχω την ίδια γνώμη και για το θάνατο. Εκεί θα πάω και γω κάποια στιγμή και θα δω όλους που πήραν τον δρόμο αυτό. Τον παππού Γιάννη, τον παππού Ιωσήφ, την Γιαγιά Μαρία που όλοι την λέγαμε γιαγιά μικρή. Όλους. Και θα επανορθώσω για λάθη που έκανα όταν ήταν εδώ. Όταν τους είχα. Όταν ήταν εδω, με αγαπούσαν και με πρόσεχαν. Με αυτούς τους θανάτους έχω συμφιλιωθεί. Ας πούμε ότι το έχω συνηθίσει. Υποθέτω ότι μου ήταν πιο εύκολο να αντιμετωπίσω αυτές τις απώλειες, γιατί ήμουν μικρή και η αντίληψή μου περιορισμένη.
Ώρες – ώρες σκέφτομαι τι θα έκανα αν έφευγαν κάποιοι που υπεραγαπώ. Κάποιοι από το άμεσο οικογενειακό μου περιβάλλον. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Ή μάλλον ξέρω…. Δεν θα το άντεχα αυτό. Δεν θα ήξερα πως να το αντιμετωπίσω. Θα πήγαινα και γω μαζί τους. Ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις σειρές και μου περνάνε από το μυαλό αυτές οι τραγικές σκέψεις το πληκτρολόγιο έχει σταγονίτσες σταγονίτσες πάνω. Δεν μπορώ να αντιληφθώ τον τρόπο με τον οποίο το διαχειρίζονται αυτό άτομα που έχουν βρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την οδύνη αυτή.
Χτες το μεσημέρι ο πατέρας μου άργησε να έρθει να με πάρει από τη δουλειά χωρίς να με ειδοποιήσει πρώτα. Προσπάθησα να μην κάνω τέτοιες σκέψεις και να επιβληθώ στον εαυτό μου. «Ας είναι καλά και ας αργήσει και δέκα ώρες να έρθει.» Άργησε μόνο δέκα λεπτά και μόλις τον είδα να στρίβει από τη γωνία άφησα τους πνεύμονές μου να ρουφήξουν τον αέρα που χρειάζονται.
Λίγο πριν τελειώσουμε από τη δουλειά ο ίδιος συνάδελφος με ανέφερε την ημέρα που τελειώνει το πρόγραμμα με το οποίο είμαστε όλοι σε αυτή την εταιρεία. Τελειώνει στις 30 Αυγούστου. Σε μία εβδομάδα. Και δεν το θέλω καθόλου αυτό. Μα καθόλου. Όλα τα παιδιά εδώ που δουλεύουμε μαζί τα έχω συμπαθήσει πολύ για να μην τα δω ξανά. Την Άννα, τον Σωτήρη, τον Βασίλη, τον Βάιο. Είμαστε όλοι από Θεσσαλονίκη, αλλά ο Βάιος από Λάρισα. «Ε και; Σιγά την απόσταση! Θα παίρνουμε το τρένο όλοι μαζί και σε δύο ώρες θα είμαστε εκεί για καφέ». Ξέρω, όμως, ότι θα αποτελούμε εξαίρεση εμείς αν το κάνουμε να ισχύει αυτό. Συνήθως, όλα αυτά περιορίζονται στο να αναφέρονται απλά. Χωρίς να γίνονται στην πραγματικότητα.
Αυτός είναι και ο λόγος που συνηθίζω να είμαι απόμακρη. Μου είναι δύσκολοι οι αποχωρισμοί. Τόσο που προτιμώ να αποχωριστώ με κάποιον για πάντα χωρίς να το ξέρω. Χωρίς αποχαιρετισμό. Απλώς να τον ξεχάσω.

Advertisements
Κλασσικό

5 thoughts on “Aγαπημένοι περαστικοί

  1. Πόσο δίκιο έχεις σε αυτό που λες ότι μερικές υποσχέσεις δε γίνονται ποτέ πραγματικότητα… Δυστυχώς ή ευτυχώς, η καθημερινότητα φέρνει κοντά μας συνεχώς νέους ανθρώπους, κάνοντάς μας να «ξεχνάμε» τους παλιούς…

  2. Μην κάνεις τόσο βάναυσες σκέψεις… Αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου, κάποιους τους χάνει, κάποιους άλλους τους ξεχνάει, άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν… Μα κάθε ένας από αυτούς αφήνει κάτι μέσα μας, έστω και κάτι μικρό. Και αυτό είναι η ομορφιά της ζωής! :))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s