Ο Συμμαθητής

rdht

Μια τόσο απλή σκηνή στο μάτι ενός παρατηρητή. Καφετέρια με φοίνικες, γαλάζιες ξαπλώστρες, απαλή μπεζ άμμος που τρίζει σε κάθε βήμα, καθαρός ουρανός, ζεστός καφές με αφρόγαλα και κανέλα, βιβλίο με κίτρινο μονόχρωμο εξώφυλλο, θάλασσα και οι ήχοι της. Αυτά είναι τα μοναδικά σκηνικά. Αν εξαιρέσει κανείς τις δυο – τρεις παρέες λουόμενων, η παραλία είναι άδεια από κόσμο και καθαρή από σκουπίδια. Ένας περαστικός χωρίς παπούτσια στην ακρογιαλιά, ενώ τον τραβάει με δύναμη το σκυλάκι α λα Δαλματίας που έβγαλε για βόλτα.
Λίγο περισσότερο από τέσσερα χρόνια πριν, τίποτα δεν ήταν όπως τώρα. Μαθήτρια λυκείου τότε, με άλλο χαρακτήρα, συνήθειες, παρέες. Ακόμη θυμάμαι την πρώτη μέρα στην πρώτη λυκείου. Σε μία τάξη όμοια με τρύπα και 15 -16 ψάρια για συμμαθητές. Και γω ψάρι, δε λέω.
Ήταν απόμακρος, κλειστός στον εαυτό του, δεν μιλούσε σε κανέναν και ποτέ δεν πρόσεχε στο μάθημα. Επικοινωνούσε με μηνύματα με την μεγαλύτερη κοπέλα του που ήταν από κάπου αλλού. Κάπου μακρυά. Πέρασαν πολλά διαλείμματα ώσπου να ανταλλάξουμε τις πρώτες κουβέντες και τελικά να μιλάμε στο προαύλιο. Ποτέ δεν τον είδα διαφορετικά από πολύ καλό άνθρωπο και φίλο. Και όντως. Ο Συμμαθητής αυτός από το λύκειο υπήρξε πολύ καλός άνθρωπος. Και φίλος. Περνούσαμε πολλές ώρες μαζί. Τρία χρόνια όλη μέρα μαζί. Στο μάθημα, στο διάλειμμα, στο φροντιστήριο, στη βόλτα. Προς την τρίτη λυκείου είχε ήδη αρχίσει να κοινωνικοποιείται περισσότερο. Έπιανα τον εαυτό μου να νιώθει ένα -ας πούμε- τσίμπημα κάθε φορά που μιλούσε  ή έβγαινε στο διάλειμμα με κάποιον άλλον. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια αναπτύχθηκε μία σχέση αρκετά πιο δυνατή από ότι νόμιζα, επιδίωκα ή ήθελα. Είπαμε, δεν μπορώ να διαχειριστώ τις έντονες σχέσεις.
Ήταν αξιόλογο άτομο, δραστήριος, έξυπνος, με άποψη για κάθε τι γύρω. Διάβαζε αρκετά και η παρέα μαζί του ήταν χωρίς αμφιβολία εποικοδομητική. Εντάξει, ίσως να βαριόμουν κάποιες φορές όλη αυτήν την επίδειξη γνώσεων, όμως δέξου τον φίλο σου με τα ελαττώματά του δε λένε; Αυτό έκανα. Και δεν ήταν δύσκολο. Γιατί ο Συμμαθητής δεν είχε πέρα από αυτό άλλα ελαττώματα. Μόνο αυτό.
Μια μέρα, σε ένα διάλειμμα μετά από μία ώρα παράδοσης, η καθηγήτρια των αγγλικών στο φροντιστήριο ανέφερε τις θεωρίες της περί προηγούμενης και επόμενης ζωής. Είπε χαρακτηριστικά ότι είναι πολύ λίγες οι καινούριες ψυχές. Ότι το παρελθόν των περισσότερων από εμάς ριζώνει πολύ πριν τη γέννησή μας. Ότι οι λογαριασμοί που «ανοίγουμε» με κάποιον σε μια ζωή και δεν «κλείνουν» μέχρι το θάνατό μας στην ίδια ζωή, αναπόφευκτα «κλείνουν» στην επόμενη. Πριν ακόμη βάλει τελεία στις θεωρίες της καθηγήτρια, το μυαλό μου χωρίς να το αντιληφθώ πήγε στο Συμμαθητή. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν είμαι υποστηρίκτρια των θεωριών αυτών. Δεν ξέρω γιατί με συνεπήρε τόσο η παρουσίαση αυτή περί πολλαπλών ζωών, ώστε να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να έχω αφήσει και εγώ «ανοιχτούς λογαριασμούς» από ένα παρελθόν που αρχίζει πολύ πριν τη σύλληψή μου από τους γονείς μου.
Μιλούσαμε αρκετά και ήξερα ότι μπορώ να τον εμπιστεύομαι. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα έκανε ποτέ τίποτα που θα με στεναχωρούσε. Μέσα από την παρέα μου με αυτόν, πίστευα ότι ακόμη υπάρχει ανθρωπιά. Και αυτό γιατί δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που μια κοπέλα που αποκαλούσα με το ουσιαστικό «κολλητή» είχε κάνει πράξεις με πολύ κακία σε μένα. Παρόλα αυτά, τίποτα που να αποσκοπεί στο κακό μου από το Συμμαθητή. Γιατί ήμουν σίγουρη ότι και αυτός είχε για μένα εκείνη τη διφορούμενη φιλική αγάπη που είχα εγώ για εκείνον.
Όλα αυτά μέχρι τη μέρα που έμαθα από το προσωποιημένο πρακτορείο Reuters του σχολείου όλου αυτό που είχα εμπιστευτεί στον Συμμαθητή την προηγούμενη μέρα, συνοδευόμενο από το εξής: «Σε παρακαλώ μην το πεις πουθενά πουθενά. Σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ.»
Γνωρίζω ότι όταν κάτι το γνωρίζουν περισσότερα από δύο άτομα παύει να είναι μυστικό. Λέγοντας το, όμως, σε αυτόν ήμουν τόσο πολύ σίγουρη ότι θα συνεχίσει να κρατάει τη μυστική του ταυτότητα γιατί δεν θα το έλεγε πουθενά μα πουθενά. Αν μου έλεγαν «υπέγραψε με τη ζωή σου ότι είναι έμπιστος» θα υπέγραφα, ούτε λόγος.
Τέσσερα χρόνια μετά, καμία απάντηση δεν έχει δοθεί στην ερώτηση «γιατί;». Κανένα παράπονο δεν έχει χαθεί. Καμία ανησυχία δεν έχει σβηστεί για το ποιόν των ανθρώπων. Συνεχίζω να πιστεύω στην εκμετάλλευση που αποσκοπούν όλοι όταν σε πλησιάζουν.
Τέσσερα χρόνια μετά, κάθομαι ήρεμη με γυαλιά ηλίου και μεγάλο καπέλο σε μια γαλάζια ξαπλώστρα, με ένα βιβλίο με κίτρινο εξώφυλλο στα χέρια και μια καφετέρια με φοίνικες για φόντο και απολαμβάνω τη θέα του καθαρού ουρανού και των ήχων της θάλασσας. Ώσπου την ηρεμία μου διακόπτει ο Συμμαθητής χωρίς παπούτσια στην ακρογιαλιά.

Advertisements
Κλασσικό

2 thoughts on “Ο Συμμαθητής

  1. Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Πιστεύω πως όλοι έχουμε περάσει από μία τέτοια κατάσταση… Τώρα για την εκμετάλλευση που λες. Πάντα υπάρχει ένας λόγος για να σε πλησιάσει κάποιος. Και αν δε σε πλησιάσει αρχικά γιατί έχει κάποιο όφελος, σίγουρα κάτι θα προκύψει στην πορεία. Το θέμα είναι πως αντιδράς εσύ! Πως προστατεύεις τον εαυτό σου.
    Το μη το πεις πουθενά σπάνια θα το τηρήσει κάποιος… Σπάνια θα σεβαστεί το μυστικό σου. Οπότε, ίσως πρέπει όλοι μας να προσέχουμε τι λέμε και σε ποιον.
    Ίσως να είναι καλύτερα να μη λέμε τίποτα… Δε ξέρω!
    Φιλάκιααα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s