I Had A Dream

large (4)largelarge (3)large (2)

I had a dream. Βρίσκομαι στην εκκλησία. Κάθομαι κοντά στην είσοδο με σταυρωμένα χέρια και κατεβασμένο το κεφάλι και παρακολουθώ τη λειτουργία σιωπηλή. Είναι πρωί με μια ατμοσφαιρική συννεφιά και στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι κάπως σκοτεινά. Τα χρώματα όλα μουντά. Από καφέ μέχρι γκρι το φάσμα των αποχρώσεων. Μια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι δίπλα μου κάθεται ο Στέλιος, ένας από τους μόνιμους πελάτες στην καφετέρια που εργάζομαι, μαζί με τη Βίκυ, την κοπέλα του. Κανένας ενθουσιασμός που τον είδα μιας και τον βλέπω καθημερινά. Η λειτουργία να προχωράει και γω συνεχίζω να είμαι στην ίδια στάση. Ξαφνικά, από την πόρτα μπαίνουν όλοι οι παλιοί μου συμμαθητές, από το λύκειο και το αθλητικό γυμνάσιο ακόμη. Και έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη, η εκκλησία μετατράπηκε σε χώρο διασκέδασης. Η συννεφιά έφυγε και βγήκε ο ήλιος. Τα χρώματα έγιναν έντονα και φωτεινά. Πολύ φωτεινά. Λευκό, κόκκινο, φουξ, πορτοκαλί, κίτρινο, λαχανί, γαλάζιο και χρυσό. Ναι, χρυσό! Και φωνές.. Πολλές φωνές. Τσιρίδες και κλάματα χαράς. Όλοι να αγκαλιαζόμαστε, να μιλάμε, να γελάμε, να χαιρόμαστε που είμαστε ξανά μαζί. Σα να μη πέρασε ούτε μία ώρα από το τελευταίο διάλειμμα. Σα να χτύπησε μόλις το κουδούνι που σηματοδοτεί το τέλος των μαθημάτων και μεις τρέξαμε όλοι μαζί για έναν ομαδικό καφέ στην καφετερία που πηγαίναμε πάντα. Σα να μην είχαμε ποτέ καμία άσχημη στιγμή, Και από μπροστά μας περνούσαν όλες εκείνες οι φορές που ήμασταν στα πατώματα, πιάναμε τις κοιλιές μας και πονούσαν τα μάγουλα μας από τα γέλια.
Και όλες αυτές οι σκηνές τόσο ζωντανές.

Πίσω στην πραγματικότητα φέρνω τις σκηνές του ονείρου ξανά στο μυαλό μου. Προφανώς και είναι πλαστές. Αυτές οι υπέροχες στιγμές μεταξύ μας δεν υπήρξαν ποτέ. Αναρωτιέμαι τι ήθελε να μου πει το υποσυνείδητό μου. Τι είναι αυτό που αγνοώ και ήθελε να μου το γνωστοποιήσει με αυτόν τον πρωτότυπο και τόσο άστοχο τρόπο. Ποτέ δεν είχα τόσο φιλικές σχέσεις με αυτούς τους συμμαθητές. Οι βλαβερές επιλογές τους με έκαναν να προσπαθώ συστηματικά να διαφοροποιηθώ από αυτούς. Δυο-τρεις από αυτούς, μάλιστα, μου προσποιήθηκαν τους κολλητούς μέχρι να με προδώσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Οι πράξεις των άλλων απλώς δεν με άγγιξαν.
Θυμάμαι περιπτώσεις που γυρνούσα στο σπίτι και έκλαιγα. Με θυμάμαι να περιμένω στο διάλειμμα έξω από το τμήμα της Ελένης μέχρι ο καθηγητής να τελειώσει το μάθημα. Έβγαινε ένα λεπτό πριν χτυπήσει το κουδούνι για μέσα, κάνοντας πως δεν με βλέπει. Έχανα το διάλειμμα μου για να την παρακολουθήσω να κάνει την επίδειξή της βγαίνοντας από την τάξη. Και όλα αυτά γιατι, ε; Γιατί αποφάσισε ότι ήθελε να κάνει παρέα με τις πιο «in» και «sexy» του σχολείου, χωρίς καν να με ενημερώσει. Να με πει ένα «δεν θέλω να κάνουμε πια παρέα», βρε αδελφέ. Πριν από αυτό, στην πρώτη λυκείου, συνηθίζαμε να κοιμόμαστε η μία στο σπίτι της άλλης από τη δευτέρα γυμνασίου. Να βγαίνουμε και να περνάμε εποικοδομητικό χρόνο μαζί. Στο γυμνάσιο συνήθιζε να είναι απουσιολόγος, γι’ αυτό και η μικρή της έπαρση και η μεγάλη της αυτοπεποίθηση. Σχόλια του τύπου «το 1/2 του βάρους μου αντιστοιχεί στο βάρος του εγκεφάλου μου, μιας και είμαι πάρα πολύ έξυπνη και πολύ αδύνατη» τα προσπερνούσα. Ήξερα ότι στο δημοτικό είχε πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση και ένιωθε διαφοροποιημένη λόγω της εξωτερικής της εμφάνισης, γι’ αυτό ήμουν πολύ προσεκτική στο τρόπο που θα της συμπεριφερθώ και στα σχόλια που θα της κάνω. Κατά καιρούς, άκουγα διάφορα υποβαθμιστικά «κουτσομπολιά» για την Ελένη από διάφορους, αλλά τα προσπερνούσα και αυτά. Όλα είχαν την πηγή τους στο γεγονός ότι ήταν κάπως αφελής στις ερωτικές της σχέσεις. Τύχαινε να έχει κάνει σχέση με όλα τα αγόρια σε μια παρέα, το έναν μετά τον άλλον. Όχι μόνο δεν της ανέφερα κάτι, αλλά προσπαθούσα να μη φτάσει τίποτα από αυτά σε εκείνη. Και αν κάτι άκουγε, προσπαθούσα να υποβαθμίσω αυτόν από τον οποίο το άκουγε. «Άντε καλέ. Κάθεσαι και πιστεύεις τι λέει ο ένας και ο άλλος». Και έπιανε. Δεν ξέρω γιατί υπήρξα τόσο καλή και τόσο προστατευτική μαζί της, χωρίς να έχω λάβει τίποτα από αυτή. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω την ανιδιοτέλειά μου αυτή. Μπορεί να είναι στοιχείο του χαρακτήρα μουνα είμαι το θύμα κάθε υπόθεσης, μιας και μετά από ένα χρόνο συνέβη ακριβώς το ίδιο με τον Συμμαθητή. Αλλά δεν το έβλεπα τότε. Εθελοτυφλούσα και τόνιζα στον εαυτό μου πόσο καλή κοπέλα και πόσο ειλικρινής χαρακτήρας είναι.
Εκείνη την περίοδο που άρχισα να καταλαβαίνω την απομάκρυνση της Ελένης, ήταν που γνώρισα και άρχισα να αναπτύσσω κάποια φιλική σχέση με το Συμμαθητή (ο Συμμαθητής). Όλοι γνωρίζουμε πως κατέληξε και αυτό. Και η ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Ξανά και ξανά.
Παρόλα αυτά συνήθιζα να είμαι πολύ κοινωνική και να έχω πολύ καλές σχέσεις με όλους. Αλλά όλοι ξέρουμε πως είναι αυτά. Όλοι αυτοί είναι απλοί γνωστοί. Δεν μπορείς να στηρίζεσαι. Δεν μπορείς να βασίζεσαι. Και το γεγονός ότι μετά την Ελένη σταμάτησα να βγαίνω ακόμη και για καφέ δεν με βοηθούσε στο να διατηρήσω φιλικές σχέσεις με πολλούς. Σε αυτή την ηλικία, είναι φίλος σου όποιος έρχεται μαζί σου το μεσημέρι για καφέ και το βράδυ για ποτό και γω προτιμούσα να χαθώ στο μαγικό κόσμο των βιβλίων από το να χάνω το χρόνο μου σε επιφανειακές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις που δεν είχαν τίποτα να μου προσφέρουν.

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s