Forgive me

Image

I’m back!
δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για να δικαιολογήσω την απουσία αυτη. Τα ψεύτικα νύχια που είναι τεράστια και δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το πληκτρολόγιο για να αραδιάσω στην οθόνη σκέψεις, για τις εξετάσεις του εργαστηρίου της παθολογίας, για τις απαιτήσεις στη σχολή… Για τι; Θα περιοριστώ στο να πω ότι στις εξετάσεις σημειώσαμε έναν θρίαμβο και στη ζυγαριά ένα 63! Ναι, ζυγίζω πλέον 4 κιλά λιγότερο από την τελευταία φορά που σας έγραψα και είμαι απεριγραπτα ενθουσιασμένη! Δεν με ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου αν αυτά που χάνω είναι λιποκύτταρα ή υγρά. Με νοιάζει να γίνομαι μικρότερη. Μόνο.
Τα κιλά δεν με φοβίζουν πλέον. Έχω μάθει τον τρόπο να πολεμάω και να τα σκοτώνω! Και έχει πλάκα! Πρόσφατα ανακοίνωσα το βάρος μου στους γονείς μου προκειμένου να μην έχουμε περίεργες αντιδράσεις όταν με δουν. Από τότε ο πατέρας δεν μου μιλάει. Υποθέτω ότι νοιώθει κάποιο είδος ενοχής. Όπως και να ‘χει τον ευγνωμονώ! Το ότι ανήκω πλέον στη συνομοταξία των χορτοφάγων νομίζω ότι ακόμη δεν ήρθε η κατάλληλη στιγμή να το μάθουν.
Αλλάζοντας θέμα, τα μαθήματα στη σχολή άρχισαν. Ο γιατρός, όμως, πουθενά. Άφαντος. Οι χειρότερες σκέψεις περάσαν σε γρήγορα καρέ μπροστά από τα μάτια μου, σαν ταινία παλιού κινηματογράφου. Και αν έφυγε στο εξωτερικό να κάνει την ειδίκευσή του; Και αν μετακόμισε στην Αθήνα με την πανέμορφη και δίμετρη  κοπέλα του; Και αν, και αν, και αν, και αν; Η γη άνοιξε. Ο κόσμος σκοτείνιασε. Η ταχυκαρδίες με επισκέφτηκαν. Ο κρύος ιδρώτας με έλουσε. Αν έφυγε αυτός δεν βρίσκω νόημα σε τίποτα πλέον. Δεν θέλω κανέναν. Θα πάρω τα κόπλεξ μου και θα φύγουμε στα βουνά. Καμία δόση υπερβολής στα προαναφερθέντα αν συνυπολογίσει κανείς το χείμαρρο των συναισθημάτων μου γι’ αυτό το άτομο. Τον βλέπω παντού. Στο πρόσωπο κάθε άντρα με γυαλιά που συναντώ στο δρόμο. Στο βλέμμα κάθε γιατρού με λευκή ποδιά στο νοσοκομείο. Ο μικρόκοσμος μου είναι πιο όμορφος όταν είναι και αυτός μέσα. Είμαι απογοητευμένη. Τελείωσε πριν καν αρχίσει. Αδιαμφισβήτητη μορφή αδικίας. Objection!
Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι όλη αυτή κατάσταση μού συμβαίνει ως τιμωρία για κάτι που έχω κάνει. Δεν ξέρω τι. Οτιδήποτε. Και μάλλον ήταν πάρα πολύ κακό αυτό το κάτι που έκανα, γιατί τώρα το πληρώνω. Ακριβά. Δε βρίσκω κάτι παραπάνω που μπορώ να κάνω, εκτός από το να το αποδεχτώ. Αν μάθω να ζω με αυτό η ζωή θα είναι πιο όμορφη.

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s